Chirurgia estetyczna twarzy > Skronie

Skronie - przywracanie objętości

Skronie, usytuowane po obu stronach czoła, rozciągają się od łuku jarzmowego i ogona brwi aż do nasady włosów powyżej ucha.
Skronie składają się z kilku warstw i struktur obejmujących kość dołu skroniowego, mięsień skroniowy pokryty rozcięgnem, w którym przebiegają ważne struktury anatomiczne, takie jak gałąź nerwu twarzowego oraz naczynia skroniowe. Całość pokryta jest stosunkowo cienką skórą.

Dla kogo?

W ciągu naszego życia, z upływem czasu, skronie tracą swoją objętość i zapadają się. Jest to zjawisko, które uwydatnia kostne kontury w okolicy skroni, nadając naszej twarzy wygląd szkieletowy.
Wynika to z utraty objętości mięśni skroniowych oraz zanikania tłuszczu, który je pokrywa. Ta często zaniedbywana strefa anatomiczna jest jednym z bardzo istotnych czynników, który przyspiesza starzenie się naszej twarzy.

Jakie rozwiązanie na wypełnienie skroni?

Przed podjęciem jakiegokolwiek leczenia tej niedoskonałości ważne jest zasięgnięcie opinii chirurga estetycznego, który doskonale opanował anatomię tej strefy i który będzie w stanie doradzić oraz zaproponować ewentualny zabieg w celu zmniejszenia tego defektu.

Wypełnianie skroni wymaga wielu środków ostrożności związanych z cienkością skóry, która ujawnia każdą nierówność spowodowaną iniekcją. Istnieją dwa rodzaje iniekcji: podrozcięgnowe — bardziej powierzchowne, lub podmięśniowe, z wykorzystaniem silniej usieciowanego kwasu hialuronowego, np. typu Voluma. Idealnie iniekcje powinny być wykonywane w dwóch płaszczyznach: podskórnej i podrozcięgnowej.

Istnieją dwie główne metody wypełniania zagłębień skroniowych:

• Pierwsza — w gabinecie lekarskim, z zastosowaniem kwasu hialuronowego wstrzykiwanego kaniulą techniką nappingu w celu uzyskania maksymalnej jednorodności iniekcji. Wadą tej metody jest konieczność powtarzania zabiegu co 12–24 miesiące, w zależności od użytego preparatu.
• Druga metoda — wymagająca interwencji chirurgicznej, lecz stabilna w czasie — to lipofilling, czyli iniekcja własnego tłuszczu autologicznego.